Het prijskaartje van fastfashionitems is laag, maar de maatschappelijke kosten zijn hoog. Vervuiling, beschamende uurlonen en werkplekken die je je ergste vijand niet gunt. Maar wat doen de Zara’s, H&M’s en Primarks? Ach, ze strooien wat groene beloften en klaar. Ondertussen wordt de grond onder hen heter en heter.


Het probleem: een zeer vervuilende sector zorgt voor vele miljoenen klanten, vele miljoenen arbeidsplaatsen en tienduizenden tevreden aandeelhouders. Een ander probleem: een snelgroeiend leger van de jongste generatie is zeer gesteld op duurzaamheid en laat fastfashion meer en meer links liggen. De afloop is onbekend – maar spannend wordt het zeker voor de fastfashion­industrie. Een industrie die nog relatief jong is en grotendeels ontstond in La Coruña, geboortestad van de firma Zara, groot geworden onder leiding van het echtpaar Amancio en Josefa Ortega. Zara speelde het klaar om steeds sneller en sneller en sneller collecties in zijn winkels te krijgen via uiterst efficiënte productiemethodes en een uiterst efficiënte logistiek. Het merk claimde binnen twee weken een nieuwe collectie tot stand te kunnen brengen, let wel:van de tekentafel tot het winkelrek,faster than fast. Zo ging Zara de wereld veroveren, gevolgd door H&M,...