Word member
Bruna heeft vooral een keuzeprobleem

Bruna heeft vooral een keuzeprobleem

Iedereen praat over de miljoenen die Bruna tekortkomt. Maar mag het ook even gaan over de vraag waarom je er eigenlijk nog naar binnen zou lopen?


Het gaat nu over schulden, aandeelhouders en de vraag wie de portemonnee nog wil trekken. Begrijpelijk. Maar volgens mij missen we daarmee het echte probleem. Bruna heeft niet alleen een geldprobleem. Bruna heeft vooral een keuzeprobleem. Geld koopt tijd. En tijd heeft Bruna inmiddels genoeg gehad.


In 9 jaar kreeg Bruna 3 keer een nieuwe eigenaar, en elke eigenaar kreeg de kans om één simpele vraag te beantwoorden: waarvoor ga je eigenlijk naar Bruna?

 

Het antwoord werd telkens een beetje langer. Bruna noemt zichzelf marktleider in boeken, tijdschriften, dagbladen en wenskaarten. Daarnaast is het een van de grootste aanbieders van papier- en schrijfwaren, staatsloten, cadeau- en schoolartikelen. Was je halverwege de lijst ook al afgeleid?


In april van dit jaar vertelde de marketingmanager dat Bruna 'tegenwoordig veel meer dan boeken' is. Diezelfde maand begon Bruna reizen te verkopen. Half oktober stopte het daar alweer mee.


Reizen. Bij Bruna. Ik moest die echt even 2 keer lezen.


Het wordt er niet duidelijker op

Elke uitbreiding is op zich te verdedigen. Maar opgeteld ontstaat een merk dat vooral heel druk is met meer worden, niet per se duidelijker. En de klant? Die moet zelf maar uitzoeken waarom hij nog binnenloopt?


Het pijnlijke is dat Bruna de juiste belofte allang in huis heeft.


Op de franchisepagina van Bruna staat: 'Waar verhalen mensen verbinden.' De winkels heten er 'ontmoetingsplaatsen waar klanten zich welkom en gekend voelen'. Volgens mij past dat opvallend goed bij deze tijd. Volgens het vertrouwensonderzoek van Edelman verschuift vertrouwen naar bekende gezichten en plekken dichtbij. Klinkt voor mij als 1+1=3.


Maar dat vraagt kiezen.

 

Door zonder Bruna-bord

In de Soester Courant zegt franchiselocatie Soest dat hun winkel in het ergste geval gewoon doorgaat zonder het Bruna-bord. Ze kopen en betalen daar zelf voor hun voorraad. "Het is vooral een hoofdkantoor-probleem."


Dat zou op het hoofdkantoor toch behoorlijk pijn moeten doen. Ik bedoel, dat moet toch een gevoel van overbodig zijn oproepen? Want als de ondernemer die dagelijks achter de toonbank staat denkt dat hij prima zonder jouw naam kan, wat voegt die naam dan eigenlijk nog toe?


Meer tijd verandert daar vrij weinig aan. Een keuze wel.


Welke rol speelt de winkel in de straat?

Bruna moet eerst kiezen welke rol de winkel in de straat speelt. Wordt het de gemakswinkel waar je snel een tijdschrift, staatslot of wenskaart haalt? Of wordt het een winkel voor lezers en ontmoeting? Waar de franchisenemer weet dat je voor de derde keer een boek van dezelfde schrijver haalt, en je uitnodigt als die schrijver komt. Een plek waar we stiekem de dramatische verhalen om ons heen even mogen ontvluchten en weer even mogen dromen. Waar een ontmoeting met een wildvreemde ineens weer een gevoel van verbinding geeft. Hoop.


Beide zijn verdedigbare keuzes. Maar je kunt niet tegelijkertijd de plek zijn waar mensen zo snel mogelijk weer buiten staan én de plek waar ze juist willen blijven.


Retaildeskundige Paul Moers zei in het AD: "Bruna hangt er een beetje tussenin, vrees ik." Volgens mij moeten we helemaal niet willen hangen als merk. Zeker niet als je al 158 jaar (be)staat.


Dan komt gewoon het lastige deel. Kiezen. En kiezen = schrappen.


Kies je voor lezers, dan moet er ruimte komen om te zitten en te praten. Dat kost schapruimte. Kies je voor gemak, dan moet je misschien afscheid nemen van die mooie belofte over verbinding maar dan ook die 270 locaties heroverwegen.


'De rijke wereld van verhalen'

Bruna noemt als missie: 'Iedereen verdient toegang tot de rijke wereld van verhalen.' Mooi. Zo mooi. Alleen beschrijft het waar Bruna naartoe wil, niet hoe het daar wil komen. Dat eerste noemen we een visie. Het tweede een missie.


Dat onderscheid klinkt misschien als iets waar merkstrategen graag lang over vergaderen. Toch is het behoorlijk praktisch. Zonder dat 'hoe' ontbreekt de maatstaf om nee te zeggen tegen het volgende product dat iemand op het hoofdkantoor heeft bedacht.

 

Natuurlijk kun je zeggen: leuk verhaal over merken, maar zonder geld valt er weinig te kiezen. Terecht. Met een scherpe positionering betaal je geen cent van die ruim 9 miljoen euro af. Maar juist daarom lijkt het mij dat de keuze vóór het geld komt. Niet erna.


Investeerder koopt vooral uitstel

Wie nu geld in Bruna steekt zonder te weten welke winkel hij precies financiert, koopt vooral uitstel. Nog een eigenaar. Nog een assortimentsuitbreiding. Iets met: 'Van uitstel komt…'


Een financier zou daarom vooral moeten willen weten: Wie wil Bruna straks zijn? En vooral: wat is er dan níét meer? Bruna kan die keuze nu nog maken. De merkbelofte is sterker dan die van menig retailer.


Maar dit gaat niet alleen over Bruna. Er zijn genoeg bestuurders die trots vertellen over de impactvolle purpose van hun organisatie. Maar wat heb jij ervoor geschrapt? Welke omzetkans heb je laten lopen omdat die niet paste bij wat je zegt te willen zijn? Als het antwoord 'niets' is, heb je vooral een goede tekstschrijver gehad. Er is dan werk aan de winkel.


De klok van uitstel tikt. In ieder geval voor Bruna.

Reacties 0


Schrijf een reactie


Om te kunnen reageren dien je een account aan te maken of in te loggen.

Maak een gratis account aan Inloggen

Dit artikel krijg je cadeau. Lees alles van RetailTrends voor slechts € 10,- (eerste maand).

Word member Of log in

Pushberichten ontvangen?

Blijf op de hoogte van het laatste retailnieuws!