What's in a name? Zo kwam Bever aan zijn naam

Veel merken en retailers zijn vernoemd naar hun oprichter, maar soms zit er een verrassend verhaal achter. In onze nieuwe serie 'What's in a name?' duikt RetailTrends erin. Aflevering 2: Bever.

De wieg van Bever-oprichter Fred van Olphen stond eigenlijk tussen de karbonades en biefstukken. Zijn vader runde een slagerij aan de Loosduinseweg in Den Haag en samen met zijn 5 broers moest hij meewerken in de zaak. Aanvankelijk leek dat ook zijn toekomst: hij wilde zelfs keurmeester van vee en vlees worden.

Maar buiten lonkte een andere wereld. Van Olphen was een fanatiek vogelaar en natuurfotograaf, en bracht het liefst zoveel mogelijk tijd door in de natuur. Die passie voor het buitenleven bleek uiteindelijk sterker dan het slagersvak. Tijdens een trektocht met 3 vrienden door Spitsbergen in 1972 ontstond bij hem het idee om een speciaalzaak voor buitensport te beginnen.

"Spitsbergen was een keerpunt. Ik had vlak daarvoor mijn diploma gehaald als keurmeester en een baan aangeboden gekregen. Maar voor expedities kocht ik steeds materiaal in bij outdoorwinkels – en tijdens de expeditie viel het kwartje", vertelde hij iets meer dan 3 jaar geleden in het NRC, waarbij hij samen met expeditiegenoot Hein Doeksen terugblikt op hun avontuur in het Hoge Noorden. "Eenmaal terug heb ik voor die baan bedankt, ik vertelde dat ik een outdoorwinkel wilde beginnen."

Het idee kreeg verder vorm in 1976, toen hij samen met zijn vrouw Mous een 800 kilometer lange kanotocht over de Yukon-rivier in Noord-Amerika maakte. In 2 weken tijd werkte hij het concept uit en bedacht hij de naam en het logo. Eén uitgangspunt stond vast: de naam moest verwijzen naar een aansprekend dier. Aanvankelijk dacht hij aan een eland met een imposant gewei, totdat het stel bevers spotte. "De bever trekt eropuit om eten te vinden, of een plek voor een nieuwe burcht. Hij past bij onze mindset, bij het zwerven over de wereld."

Zijn winkel moest zich duidelijk onderscheiden van de bestaande aanbieders en geen doorsnee assortiment voeren dat overal al te vinden was. Daarom koos Van Olphen niet voor een voor de hand liggende toevoeging als 'outdoor' of 'buitensport'. In plaats daarvan introduceerde hij een naam die beter aansloot bij zijn visie op avontuur en vrijheid: Bever Zwerfsport. Zo'n 15 jaar geleden verdween die toevoeging overigens uit de naam. Dat gebeurde volgens het bedrijf omdat Belgen het woord 'Zwerfsport' niet konden vinden in de Dikke van Dale. 

In 1977 opende Bever Zwerfsport zijn eerste winkel aan de Regentesselaan in Den Haag. De zaak was klein en richtte zich vooral op kano's, tenten, kampeerartikelen en bergsportmateriaal, met nadruk op lichtgewicht uitrusting. Hoewel Van Olphen aanvankelijk geen plannen had om uit te breiden, deed zich 3 jaar later een kans voor om outdoorwinkel Mentora in Rotterdam over te nemen. Die overname was minder gericht op de winkel zelf en meer op de lichtgewicht en duurzame tenten die Mentora produceerde.

In de jaren 80 verruilde Bever Zwerfsport de locatie aan de Regentesselaan voor een pand aan het Calandplein in Den Haag. Met een oppervlakte van 2.500 vierkante meter was het op dat moment de grootste outdoorwinkel van Europa. Kort daarna volgde een derde vestiging, ditmaal in Utrecht.

De outdoormarkt was ondertussen booming. Bever Zwerfsport groeide gestaag door: van 10 winkels in 1994, naar 20 in 2001, 30 in 2012 en 40 in 2020. Fred van Olphen maakte die latere expansie niet meer als eigenaar mee. In september 2004 verkocht hij Bever Zwerfsport volledig aan de Haagse participatiemaatschappij Halder. Daarbij droeg hij de leiding over aan mede-investeerder Bert Hondebrink en bleef hij nog enige tijd als adviseur betrokken.

Zoals het idee voor een outdoorwinkel ooit tijdens een reis ontstond, zo kreeg ook het besluit om het bedrijf te verkopen vorm ver van huis. Op het Canadese Baffineiland, waar hij samen met Bert Hondebrink verbleef, spraken ze nog af het niet over werk te hebben. Maar in de stilte van het arctische landschap bleek dat voornemen lastig vol te houden.

"Als het buiten 40 graden onder nul is en je zit in een tentje, worden de gesprekken toch vertrouwelijker", vertelde hij in 2004 aan internetmagazine De Leunstoel. "Waarom ik de boel verkocht heb? Nou simpel, mijn kinderen hebben andere interesses en dan wordt op den duur de opvolging een probleem. Dat kan je dan maar beter regelen als het nog niet echt hoeft, is mijn filosofie."