Bert Hesselink (Die Grenze): 'Stoppen? Ik vind het nog veel te leuk'

Van een grenswinkeltje in Denekamp naar een keten met zo'n 80 vestigingen. De discountformule van Die Grenze slaat aan. RetailTrends toog naar Oldenzaal en wierp een blik achter de schermen. 

"Excuus! Excuus hoor!" Daar komt Bert Hesselink aan. Ongeveer 25 minuten later dan afgesproken. Een collega had hem keurig gemeld dat zijn afspraak er was, maar dat bericht had hem niet bereikt. Of beter gezegd: hij had het niet opgemerkt. Tegen zijn collega: "Je moet ook niet appen, je moet bellen! Ik kijk niet die hele dag naar dat ding!"

RetailTrends loopt zo'n 3 uur met Hesselink mee op het hoofdkantoor in Oldenzaal. Eerste halte: een overleg met het inkoopteam. Hesselink - bril boven op het hoofd, overhemd met smartphone in het borstzakje, spijkerbroek, sneakers - loopt voorop en stopt bij een kamertje.

"Kijk, dat is de financieel directeur. Ja, het is ongelooflijk. En dat is eh, wat bin ie ook alweer?" "Stagiair", klinkt het. "Nee, hoe heet zo'n ding wat jij doet? "Operationeel", is het antwoord. "O ja, operationeel directeur."

Overleg met het inkoopteam

In een ruimte verderop zitten 3 medewerkers - 2 mannen en een vrouw - van het inkoopteam. Ze hebben allemaal een laptop voor zich. Op een groot scherm staan talloze productnamen en heel veel cijfertjes.

Elke donderdag bespreken ze de bestellingen die de week erop naar de winkels gaan. Staat alles goed in het systeem? Moeten er prijzen worden aangepast? Is de verdeling tussen kleine en grote winkels wel oké? Dat werk.

De winkels zijn onderverdeeld in 5 categorieën, van A tot en met E. A is de kleinste, E de grootste. En zo klinkt het dan ook geregeld: "Die niet naar A. Nee, ook niet naar B." Oftewel: het heeft weinig zin om 6 soorten toiletreiniger naar kleine winkels te sturen.

Bacardi Breezer, Red Bull sugarfree, Capri-Sun, Monster Energy, Bubblicious-kauwgum. Het komt allemaal voorbij.

Gezeur met de belasting

Hesselink houdt zich vaak afzijdig. Af en toe bemoeit hij zich ermee. Wanneer geldt ook alweer dat btw-tarief van 9 procent bij lectuur? "Alles wat educatief is: 9 procent. De rest is 21."

Hij grijpt het aan om zijn kritiek op politiek Den Haag te spuien. Dat zal hij nog vaker doen. "Dat zijn van die typische regels in Nederland waar je alleen maar gezeur met de belasting door kunt krijgen. Maak alles 9 of maak alles 21 procent!"

Hesselink volgt wat er wordt gezegd, maar is vooral druk met iets anders. Hij tuurt op zijn laptop naar de folder, die elke 2 weken uitkomt. "Deze loopt maandag af. Ik moet dan zeggen of iets terug moet naar de oude prijs of dat het zo kan blijven."

Hesselink houdt zich vooral bezig met voeding en drank. "Alles waar een THT op zit." Een ten minste houdbaar tot-datum dus. De onderhandelingen liepen vroeger vooral via de telefoon, tegenwoordig meestal via appgroepen en e-mail. Maar leveranciers komen ook langs op kantoor. Vandaag is dat een partij waarmee Die Grenze al zo'n 10 jaar zaken doet.

Zo weinig mogelijk betalen

Het leveranciersduo zit aan de ene kant van de tafel, Hesselink en collega Joost aan de andere kant. De inzet is simpel: "Zij willen een zo hoog mogelijke prijs hebben en wij willen zo weinig mogelijk betalen", zegt Hesselink. "Kijk, en als we te weinig bieden, dan krijgen we het niet. En als we te veel betalen dan zijn we te duur."

Het gaat in dit geval vooral om snoep, chocola en frisdrank. De eerste deal is al snel gesloten. Een pallet met 3-packs Snickers. "Ik dacht aan 1,20", zegt de leverancier. "Wij aan een euro", zegt Joost. Het wordt 1,10.

Ook bij pallets met chocolade van Côte d'Or is de zaak snel beklonken. "Wat is de THT?" "17-10." "Oké!"

Het gaat niet altijd zo makkelijk. Bij het hondenvoer vinden ze elkaar niet. "Dat is nu ook hoge btw hè", verklaart Hesselink zijn terughoudendheid.

'Toevallig verdien ik er geld mee'

Hij houdt van dit spel. "Ik ben nu 62. Ik zou kunnen stoppen, maar ik vind het nog veel te leuk. Ik zeg altijd: werken is mijn hobby en toevallig verdien ik er geld mee."

Dit jaar verwacht Hesselink een omzet van 145 miljoen euro te behalen. "Best wel redelijk."

Maar er zijn uitdagingen. Neem de vrachtwagenheffing die sinds 1 juli in Nederland als opvolger van het Eurovignet is ingevoerd. Eigenaren van vrachtwagens van meer dan 3.500 kilo betalen voortaan een bedrag per gereden kilometer op bijna alle snelwegen en sommige provinciale en gemeentelijke wegen. Die Grenze heeft dagelijks tussen de 10 en 15 vrachtwagens op de weg en dan tikt het volgens Hesselink snel aan. "We gaan van 20.000 euro naar 250.000 euro per jaar."

Daarnaast zijn de kosten voor energie en diesel fors gestegen en is het minimumloon flink verhoogd. "In coronatijd was het minimumloon een tientje. Sinds 1 juli is dat 15 euro. Het minimumloon is dus 50 procent gestegen."

Tot nu toe berekende Die Grenze de gestegen kosten niet door, maar dat is volgens Hesselink niet lang meer houdbaar. "Daar moeten we langzaam aan mee beginnen."

Shoppen over de grens

Hij stoort zich aan de grote prijsverschillen met de buurlanden als gevolg van hogere accijnzen. "In Den Haag denken ze dat we op een eiland zitten. Onze winkels langs de grens hebben al 3 jaar op rij zo'n 10 procent minder omzet, terwijl Nederlandse winkels gemiddeld juist 10 procent meer omzet hebben. Zo'n verschil is er."

Hesselink: "Als je de grens overgaat naar bijvoorbeeld Gronau of Nordhorn, zie je bij de supermarkt alleen maar Nederlandse kentekens. Mensen gaan daar tanken en denken: ach, ik doe meteen even boodschappen."

Die Grenze had in het begin alleen maar winkels vlak bij de grens. "Op een gegeven moment zijn we het binnenland ingegaan. Stel dat ik alleen maar grenswinkels had gehad, dan hadden wij echt een probleem gehad. Als je jaar na jaar 10 procent minder omzet draait, is dat niet grappig."

'Doorgeslagen met doorbetaling bij ziekte'

Ook de regels rondom doorbetaling bij ziekte zijn Hesselink een doorn in het oog. "Wij moeten als werkgever 2 jaar doorbetalen als iemand ziek is." In Duitsland is dat maar 6 weken, zegt hij. Dan neemt de Krankenkasse het over. Volgens Hesselink maakt het Nederlandse systeem het soms te gemakkelijk om thuis te blijven. "Ik zeg altijd: Pietje is echt ziek, die is misschien ziek en die is waarschijnlijk niet ziek. Als je 100 procent wordt doorbetaald, is de prikkel om te gaan werken niet extreem groot."

Hij vindt dat Nederland hierin is doorgeschoten, zeker omdat werkgevers tegelijkertijd grote moeite hebben om medewerkers te vinden. "We hebben nog steeds 300.000 of 400.000 werklozen, terwijl iedereen een tekort aan personeel heeft. Er is gewoon een bepaalde groep die je niet aan het werk krijgt."

Bij een ernstige ziekte ligt dat natuurlijk anders, haast Hesselink zich te zeggen. "Dan betaal ik met liefde." Bij hemzelf werd 3 jaar geleden borstkanker geconstateerd. "Gelukkig was het niet uitgezaaid en gaat het nu goed. Sommigen vragen of mijn leven daardoor veranderd is, maar dat heb ik niet. Ik ben nogal nuchter: het is zoals het is. Als je doodgaat, ga je dood. Het is vervelend, maar voor ons allemaal is het een keer onze tijd."

Bert Hesselink spreekt op 10 september tijdens RetailTrends Live in DeLaMar.