Wie recentelijk verhuisde, weet: een ander huis vormt een goede aanleiding voor een bezoek aan de woonboulevard. De stapels onuitgepakte dozen in de hoek van de kamer schrééuwden om een kast, mijn irritatieniveau was net zo hoog als de stapel. Kortom, mijn koopintentie was groot.
Woonboulevard Utrecht, 100.000 vierkante meter aan meubels, een half uurtje rijden – daar moeten we zijn. Dacht ik.
We reden die zondag terug met een lege kofferbak en een desolaat gevoel. Publiekstrekkers als Coolblue, Jysk, Goossens en IKEA daargelaten, riep de uitstraling van het winkelgebied maar 1 woord op: verloedering.
Krappe parkeerplekken, trage doorstroom, toeterende automobilisten, schreeuwerige winkelsigning, hobbelige trottoirs, afval op straat, winkelmedewerkers die keken alsof ze liever elders zouden zijn. En geef hun eens ongelijk.
Voor de herkansing gingen we naar Woonboulevard Wijchen. De dozentoren was inmiddels een doos hoger geworden, mijn koopintentie nog iets groter.
Samenhang, geen versnippering
De online oriëntatie thuis begon al beter dan bij onze mislukte missie in Utrecht. De...
