Column: Picnic Nederland maakt 'winst', maar wie betaalt de rekening?

Er ging eind vorig jaar een zucht van verlichting door het hoofdkantoor van Picnic. Na jaren van miljoenenverliezen schreef de Nederlandse tak voor het eerst zwarte cijfers: 4 miljoen euro onderliggende ebitda.

"Zie je wel", concludeerde medeoprichter Michiel Muller, "ons model werkt." Dat klinkt overtuigend. Maar klopt het ook? Bij Picnic is het goed om strak te blijven kijken naar het echte onderliggende verdienmodel. Hoeveel kratjes worden verkocht? Tegen welke kosten? En pas daarna naar de jaarrekening. Die laat immers niet altijd zien waar de economische werkelijkheid ligt.

Dit gezegd hebbende, wie het jaarverslag van Picnic Nederland naast dat van Picnic International legt, ziet een aantal interessante zaken langskomen. Want wie betaalt de salarissen van topman Michiel Muller en zijn medebestuurders? De Nederlandse bv, die eindelijk winst maakt? Nou nee, nul euro staat er op de Nederlandse loonlijst voor de directie. De 2,56 miljoen euro aan managementbeloningen staat geparkeerd bij de internationale holding. In feite zou een doorbelasting aan Nederland naar bijvoorbeeld naar rato van het omzetaandeel van 53 procent een groot deel van de 4 miljoen euro ebitda al doen verdampen. 

Meer gecentraliseerd

Ook de softwarekosten zijn gecentraliseerd. De ontwikkelde technologie staat voor 40 miljoen euro op de balans van Picnic International. Daar worden ook de afschrijvingen geboekt, terwijl de Nederlandse operatie dagelijks op die technologie draait. En zo staat er meer op het lijstje. De miljoenen aan aandelenbonussen (SAR-kosten) voor het tech-personeel? Er staat een voorziening van 114,9 miljoen euro bij Picnic International, buiten de Nederlandse boeken gehouden. Het gaat om 'het centrale team' waarvan enkel de internationale jaarrekening melding maakt en dus de rekening lijkt te pakken, ook al draait Nederland meer dan de helft van de totale groepsomzet (1,02 miljard euro).

Overigens, boekhoudkundig is er waarschijnlijk geen speld tussen te krijgen tussen het toeschrijven van kosten aan Picnic International of Picnic Nederland. Door bestuur, automatisering en expansie centraal te organiseren, ogen de Nederlandse cijfers wel veel gunstiger dan wanneer een deel van die kosten lokaal zou worden verantwoord. Is Picnic bezig om Picnic Nederland wat meer blos op de wangen te geven om te laten zien dat het beter gaat dan in werkelijkheid?

Die 4 miljoen euro ebitda laat immers niet echt zien hoe het 'pure' verdienmodel van Nederland presteert. Nee, de jaarrekeningen laten zien waar Picnic zijn kosten verantwoordt. De kratjes en kekke bezorgwagentjes laten zien waar Picnic zijn geld verdient. Wie het verdienmodel echt wil begrijpen, moet daarom eerder de kratjes volgen dan de boekhouding. En heeft Picnic dan in Nederland een werkend verdienmodel?