Een serieuze missie, gebracht met een lach. Zo kennen we Tony’s Chocolonely, marktleider in het Nederlandse chocoladeschap. Vooral geliefd, maar blijer hoeft het merk niet te worden, vindt Henk Jan Beltman. “Dat we een happyclappy-club zouden zijn, doet me pijn. Juist omdat er een kern van waarheid in schuilt.”
Hij wilde iets in chocolade doen – ‘want als je bier aan kerels kunt verkopen, dan kun je chocolade aan vrouwen verkopen’ – maar vond Tony’s Chocolonely maar een onsympathiek merk. Dolgraag zou hij bij Tony’s laten zien wat hij bij Heineken en innocent drinks geleerd had: een lovebrandbouwen. “Maar dat kan ik alleen als ik volledig achter een merk en zijn missie sta.” Toch duurde het even voordat die drijfveer bij oprichters Maurice Dekkers en Eveline Raymans landde. In zijn eerste sollicitatiegesprek, waar hij Tony’s al naar een marktpositie praatte, kon hij het duo nog niet overtuigen. Cijfers, ja, daar had hij verstand van. Maar hoe zat het met zijn sociale bedoelingen? Recht in zijn gezicht noemde Dekkers hem ‘een commerciële,...
